សាប៉ា៖ នៅពេលដែលបេតិកភណ្ឌគឺជាសរសៃឈាមជីវិតនៃទីក្រុង

ទីកន្លែងវប្បធម៌ "សាប៉ា - កន្លែងជួបជុំលក្ខណៈផូផងប្រណិត" មានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ព្រះវិហារថ្មសាប៉ា (រូបថត៖ អានគៀន/VOV-ភាគពាយ័ព្យ

នៅជាប់នឹងព្រះវិហារថ្មសាប៉ាបុរាណ ផ្ទាំងរូបភាពមួយដែលគ្របដណ្ដប់ដោយស្លែ លេចចេញមកជាមួយនឹងផ្ទះឈើដែលធ្វើពីឈើ pơ-mu មានផ្សែងគ្រប់ពីលើ ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងអ័ព្ទ។ នេះគឺជាគោលដៅជួបជុំប្រចាំថ្ងៃសម្រាប់អ្នកទេសចរមកពីគ្រប់ទិសទី និងសិប្បករនៃសហករណ៍វប្បធម៌សហគមន៍។

នៅពេលដែលសំឡេងក្បាល់បូកទើបបញ្ចប់ សិប្បករជនជាតិម៉ុង យ៉ាង អា សាយ បានជូតញើសចេញ ហើយញញឹមយ៉ាងស្រស់។ ចំពោះ យ៉ាង អា សាយ ផ្ទះឈើគឺជាកន្លែងដែលគាត់រៀបរាប់រឿងរ៉ាវរបស់ប្រជាជនជនជាតិខ្លួនទៅកាន់ពិភពលោក។

បង្ហាញការវាយនំអង្ករនៅក្នុងលំហរវប្បធម៌ជនជាតិម៉ុង(រូបថត៖ អានគៀន/VOV-ភាគពាយ័ព្យ)

“លំហរទាំងអស់នៅទីនេះ សុទ្ធតែបានតុបតែងស្រដៀងនឹងផ្ទះរបស់ជនជាតិម៉ុង ឧទាហរណ៍ មាននំបាយស្អិត មានផ្ទះបាយធំ ផ្ទះបាយចំហៀង មានអាសនៈ ឧបករណ៍ភ្លេង សម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណី...។ ខ្ញុំចង់ផ្ញើសារទៅកាន់ប្រជាជនម៉ុងថា គឺត្រូវតែថែរក្សាវប្បធម៌ជនជាតិខ្លួន ដើម្បីបន្តភ្លើងទៅអ្នកទេសចរ។ នោះជាបំណងប្រាថ្នាដ៏ធំបំផុតរបស់ខ្ញុំ”។

នៅចម្ងាយពីរបីជំហានទៀត ក្នុងចំណោមឱសថក្រអូបរបស់ជនជាតិ យ៉ាវ ក្រហម អ្នកស្រី លីម៉ាន មី កំពុងសរសេរយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់លើសៀវភៅបុរាណ ដែលកត់ត្រាជាអក្សរ ណូម យ៉ាវ។ លោកស្រីជឿជាក់ថា ការជួបជុំជាកម្លាំងដើម្បីទៅបោះជំហានទៅមុខ។

“ខ្ញុំបានថែរក្សាវប្បធម៌របស់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនអាចទៅឆ្ងាយ ឬយូរ តែម្នាក់ឯងនោះទេ។ ឥឡូវនេះខ្ញុំជាសមាជិកនៃសហករណ៍ ខ្ញុំចង់ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយសហគមន៍ជាច្រើនទៀត ដើម្បីមានឱកាសផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌ជនជាតិភាគតិចរបស់ខ្ញុំកាន់តែច្រើនថែមទៀត”។

អ្នកស្រី លី ម៉ាន ម៉ៃ កំពុងណែនាំទីកន្លែងវប្បធម៌ជនជាតិដាវ។ រូបថត៖ អានគៀន/VOV-ភាគពាយ័ព្យ

មិនមែនគ្រាន់តែជាការសម្តែងនោះទេ នេះគឺជាគំរូភាពជាដៃគូរវាងរដ្ឋ និងឯកជន (PPP) ដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធល្អ។ សហករណ៍បានភ្ជាប់សមាជិកចំនួន ៣២ នាក់ និងបានបង្កើតការងារសម្រាប់ពលករក្នុងស្រុកជាង ១៥០ នាក់ ដោយប្រែក្លាយចំណេះដឹងជនជាតិដើមភាគតិចទៅជាផលិតផលទេសចរណ៍ដ៏មានតម្លៃ។ លោកស្រី ហ័ង ធី វឿង ប្រធានក្រុមប្រឹក្សាភិបាលនៃសហករណ៍វប្បធម៌តភ្ជាប់សហគមន៍បានចែករំលែក ថា៖ “បំណងប្រាថ្នាដ៏ធំបំផុតរបស់យើងគឺការកសាងផ្ទះរួមមួយសម្រាប់ សហគមន៍ជនជាតិភាគតិចនៅក្នុងតំបន់ទេសចរណ៍ជាតិ សាប៉ា។ តាម រយៈសកម្មភាពនេះ យើងមានគោលបំណងបង្កើតជីវភាពរស់នៅប្រកបដោយចីរភាពសម្រាប់សហគមន៍។ ពីព្រោះនៅពេលដែលតម្លៃវប្បធម៌ត្រូវបានធ្វើអាជីវកម្ម ភ្ញៀវទេសចរ វានឹងបង្កើតផលិតផល និងនាំមកនូវតម្លៃសេដ្ឋកិច្ច។ ហើយនេះក៏ជាមធ្យោបាយជាក់ស្តែងមួយដើម្បីអនុវត្តបាវចនារបស់ខេត្ត ពោលគឺការផ្លាស់ប្តូរបេតិកភណ្ឌទៅជាទ្រព្យសម្បត្តិ និងប្រែក្លាយតម្លៃវប្បធម៌ទៅជាទំនិញ”។

ការបង្ហាញការត្បាញអំបោះដោយជនជាតិតៃនៅក្នុងទីកន្លែងវប្បធម៌ជនជាតិម៉ុង។ រូបថត៖ អានគៀន/VOV-ភាគពាយ័ព្យ

នៅសហករណ៍វប្បធម៌ វប្បធម៏តភ្ជាប់សហគមន៍ ភ្ញៀវទេសចរមិនត្រឹមតែអាចសង្កេតមើលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាច "ប៉ះ" បេតិកភណ្ឌដោយផ្ទាល់ផងដែរ៖ ចាប់ពីការធ្វើធូបរបស់ជនជាតិ យៃ ការត្បាញក្រណាត់ប៉ាក់របស់ជនជាតិ តៃ រហូតដល់ការត្បាញអង្កាំរបស់ជនជាតិ សាភូ ។ នេះក៏ជាកន្លែងឈប់សម្រាកសម្រាប់តភ្ជាប់អ្នកទេសចរទៅកាន់ភូមិដាច់ស្រយាលនៃជួរភ្នំហ័ងលៀនសឺនដ៏ធំសម្បើមផងដែរ។

"យើងមានសំណាងណាស់; យើងបានឈប់នៅពេលយើងឃើញហ្វូងមនុស្សច្រើន។ នៅទីនេះ យើងបានរកឃើញលក្ខណៈពិសេសខាងវប្បធម៌ សេវាកម្មទេសចរណ៍ដ៏អស្ចារ្យ អ្នកស្រុកដែលរួសរាយរាក់ទាក់ អាហារឆ្ងាញ់ និងតម្លៃសមរម្យ"។

ភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិថតរូបដោយក្តីរីករាយជាមួយស្ត្រីជនជាតិជីអាយ។ រូបថត៖ អានគៀន/VOV-ភាគពាយ័ព្យ

"សាប៉ា - ទីកន្លែងជួបជុំលក្ខណៈប្រណិតផូរផង" មិនត្រឹមតែរក្សាបេតិកភណ្ឌប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងក្លាយជាធនធានសេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់តំបន់នោះ ដែលរួមចំណែកដល់វឌ្ឍនភាពជាលំដាប់របស់សាប៉ាឆ្ពោះទៅរកគោលដៅស្វាគមន៍អ្នកទេសចរចំនួន ១២,២ លាននាក់នៅឆ្នាំ ២០៣០៕